close
تبلیغات در اینترنت
شهید قادر نوبخت

به گزارش ستاره های خاکی- بندر آستارا: در متون اسلامی و قرآن، شهید به انسانی گفته می‌شود که در راه اجرای فرمان اسلام یا دفاع از مرزهای حکومت دینی جان خود را از دست بدهد. طبق وعده قرآن، خداوند و فرشتگانش، در بهشت به نفع شهید گواهی می‌دهند و شهید مُلک خداوند و نعمت‌هایی که خدا برایش در بهشت آماده کرده است را مشاهده می‌کند. طبق آیات قرآن شهید نمرده است بلکه زنده بوده و شاهد و ناظر اعمال انسان‌ها است.

 

شهادت در راه خدا چيزی نيست كه بتوان آن را با سنجش های بشری و انگيزه های عادی ارزيابی كرد، در روایتی که در کافی نقل شده انبیاء را مقارن شهدا قرار داده اند و  شهید هم ینظر الی وجه الله حجاب را شکسته است همانطور که انبیاء حجاب را شکسته بودند و آخر منزلی است که برای انسان ممکن است باشد. مژده داده اند که برای شهدا، این آخر منزلی که برای انبیاء هست، شهدا هم بر حسب حدود وجودی خودشان به این آخر منزل می‌رسند.

اینطور مطلبی که برای شهید گفته شده است برای کم کسی هست. آنها را قرینه انبیاء قرار داده اند. در روایتی هست که هر خوبی بالاتر از او هم خوبی هست تا برسد به قتل در راه خدا، شهادت در راه خدا بالاتر از او دیگر خوبی در کار نیست.

ما باید این توجه را هیچوقت از خود بیرون نکنیم، از مغز خود بیرون نکنیم که ما بندگان خدا هستیم و در راه او و در سبیل او حرکت می کنیم و پیشروی می کنیم. اگر شهادت نصیب شد، سعادت است و اگر پیروزی نصیب شد سعادت است.

ما از هیچ چیز نمی ترسیم وقتی که با خدا باشیم. برای اینکه اگر کشته بشیویم و با خدا باشیم سعادتمندیم و اگر بکشیم هم سعادتمندیم.

چه سعادتمند بودند این شهیدان که دین خود را به اسلام و ملت شریف ایران ادا نمودند و به جایگاه مجاهدین و شهدای اسلام شتافتند.

قادر نوبخت فرزند میرزاحسین در خرداد سال ۱۳۳۹ در لمیر به دنیا آمد  و در روستای پلاسی زندگی کرد. او فرزندی زحمتکش بود به مانند تمامی فرزندان روستا، از دل جاده های روستایی به مرکز روستا آمده، دوران تحصیلات ابتدایی را در مدارس روستایی گذرانید.

همیشه ایام ماه مبارک رمضان و سوگواری محرم و صفر که می شد در مسجدی کوچک د دل روستا در کنار پیرمردان و میانسالان، به رسم همه جای دیگر ایران زمین، بچه های کوچک و بزرگ و نونهال و نوجوان هم حضور می یافتند که به قول بزرگترها از میهمانان کوچک امام حسین(علیه السلام) به حساب می آمدند.

قادر در آن زمان کودکی بود که به همراه برادران و دوستانش همه چیز را با دقت گوش می داد. نوحه ها و مداحی هایی را، دست بر سینه کوفتن ها را، اشک ها را می‌دید و خود هم اشک می ریخت و گوش دل به سخنان روحانی که در منبر از امام حسین(علیه السلام) می گفت دل می سپرد و به آرامی می گریست.

 

دوران جوانی

آخر امام حسین(علیه السلام) که از علی اصغر گرفته تا قاسم نوجوان و اکبر جوان را یاور داشت،؛ حال بر سر سفره خویش از کودک در آغوش مادر و کودکان نونهال و نوجوان تا بزرگترها را همگی به مهمانی خویش می پذیرد.

قبل از اینکه ازدواج کند پسری متین و سنگین بود و در روزهای گرم تابستانی مسیر چند کیلومتری خانه تا مسجد باب الحواج را با پای پیاده طی می کرد تا درکلاس های قرآن شرکت کند.

در ۱۸ مرداد سال ۶۱ به سنت حضرت رسول گرامی اسلام گردن نهاد و تشکیل خانواده داده که ثمره این پیوند مقدس سه فرزند دختر بود. با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران اسلامی بارها به مناطق جنگی کشور منجمله مریوان، قصر شیرین هحرت نمود و با دشمنان متجاوز به نبرد پرداخت.

سال های انقلاب که از راه رسید موج انقلاب اسلامی تمامی ایران اسلامی را گرفت، تک تک شهرها، تک تک روستاها و مبارزه شروع شد. مبارزه با مامورین حکومتی، مبارزه با ژندارم ها و ظالمینی که به عنوان دست نشانده حکومت و عمله ظلم در اختیار خوانین ظالم روستاها بودند. قادر ایمان و یقین داشت که این انقلاب پیروز می‌شود هر چند برای بسیاری از بزرگان ده، این امر دور از تصور بود. او و دوستان نوجوانش در مسجد معمولا دور هم جمع می شدند و قرآن می خوانند و سوره یس را تمریم می کردند و اخبار انقلاب را که از دهان بزرگترها شنیده بودند را با هم تبادل می کردند. خیلی دلشسان می خواست تظاهراتی داشته باشند، چون در روستاهای دیگر تظاهرات صورت گرفته بود، از آستارا و هشتپر خبر تظاهرات رسیده بود، در لیسار هم تظاهرات شده بود.بالاخره در روستای آنها هم تظاهرات شرکت برگزار شد و زیر چشم ماموران در ماه محرم ۱۳۵۷ مردم روستا همه در تظاهرات شرکت کردند و برای اولین بار دل و جرات علیه رژیم پهلوی شعار دادند. لذتی را که وی به عنوان یک جوان از این کار می برد با هیچ چیز قابل مقایسه نیست.

 

روز های پیروزی و پایداری

روزهای پیروی و پایداری فرا رسید، تلاش چماق داران و دست نشاندگان خوانین سابق روستاها و پیشمرگان شاه فراری با پایداری مردم به شکست انجامید. حمله به منازل افراد موثر در راهپیمایی و ضرب و شتم آنها در روستاها به خصوص شهر هشتپر، نتوانست از میزان علاقه آن ها به انقلاب کم کند. قادر نیز با حدود هیجده سال سن مانند همه بود و در عین حفظ هوشیاری به دوستانش گفته بود که منتظر است چماقداران پیدایشان شود، او گفته بود که حملات آنها را بی جواب نخواهد گذاشت و جلوی آن ها خواهد ایستاد.

قادر جوانی بسیار شجاعی بود، شجاعت و او زبانزد عام و خاص بود. او معمولا" شب ها  با پدرش تنهایی برای سرکشی به مزرعه بیرون می آمد. انقلاب که پیروز شد به خوبی مخالفین انقلاب اسلامی را می شناخت، مخالفینی که منافع آنان به خطر افتاده بود و حالا حفظ منافع انقلاب جلوی غارتگران به خصوص قاچقچیان چوب از جنگل ها را گرفته بود و اینها شده بودند مخالفین این انقلاب در روستاها، مخالفینی که با پول همیشه همه مشکلاتشان را خیلی راحت حل می‌کردند حالا با کسانی روبه رو بودند که از مستضعفین بودند و از طرفداران امام خمینی(ره) و حکومت اسلامی و حالا آنها حکومت را با خویش همراه نمی دیدند بلکه مقابل خویش می‌دیدند.

قبل از اینکه بسیج، سازماندهی خود را در شهر و روستا آغاز کند، قادر نوبخت به طور کاملا خودجوش و همکاری هم محلی ها عمران رضایی نیا، حسن پورها برادران موسوی و دیگر بچه های حزب اللهی لمیر و پلاسی نیروهای محافظ انقلاب را تشکیل دادند و دائما مزاحم افراد مشکوک و قاچقچیان چوب و ضد انقلاب بودند و اولین تجلی این تجمع در انجمن اسلامی لمیر بود که قادر جزء اولین فعالان این انجمن بود.

 

پیرو خط امام (ره)

 قادر به گفته دوستانش  واقعا" عاشق امام خمینی بود و دوستار قرآن قادر یکی از اعمال روزانش قرائت قرآن بود. هر سال ماه مبارک رمضان باید قرآن را ختم می کرد و همیشه انس بر قرآن داشت. با خود عهد کرده بود که از این کتاب ارزشمند تحت هیچ شرایطی دست نکشد. او با دو اصل اساسی انقلاب اسلامی یعنی پیروی از قرآن و امام خمینی(ره) می خواست از انقلاب اسلامی به خوبی پاسداری کند. آن روزها برگه ای که بر روبروی آن توصیه های امام خمینی(ره) را نوشته بود، به خانه برده و به دیوار زده بود تا همیشه جلوی چشمش باشد. علاقه خود را به قرآن با این توصیه امام خمینی(ره) بیشتر کرده بود البته این علاقه گویی در جان وی نهادینه شده بود، چرا که وی از زمانی که کودک بود و بعدها که به سن نوجوانی پا گذاشت، در مدرسه راهنمایی نمرات قرآن بسیار خوبی می گرفت و در قرائت قرآن از کسانی بود که همیشه مقام های خوبی می آورد.

همچنین بنا به توصیه حضرت امام خمینی(ره) به ورزش، علاقه زیادی به ورزش خصوصا" ورزش کشتی داشت. همیشه سعی داشت در هر جا که می تواند نوجوانان و جوانان را به این ورزش ترغیب نماید. در واقع او با حفظ آمادگی بدنی خود همیشه این تلاش را داشت که علاوه بر نشاط معنوی خود که آن را با گسترش دادن جماعات مذهبی و مراسمات دعا و توسل و برقراری مجالس قرآن  در انجمن اسلامی تقویت می کرد، به عنوان یک جوان آمادگی جسمانی خود را نیز مد نظر قرار دهد و همیشه این چنین بود. هر گاه ان توصیه نامه حضرت امام راحل را می دید، احساس غرور می کرد که رهبری چنین بصیر دارد که همه  جوانب و روحیات انسانی را می شناسد و او می دید روزهایی را که این خود سازی ها به کار خواهد آمد.

 

درک خطر منافقین

از همان روز های پیروزی قادر و دیگرحزب اللهی های روستا که بعدا در تاسیس انجمن اسلامی و بعد پیوستن به سپاه پاسداران با یکدیگر بودند، خطر بالقوه ای را در چهره سازمان مجاهدین خلق درک کردند. آنها عملکرد پسندیده ای نداشتند و پیوستن افراد مشکوک و مساله دار به آنها واقعا قادر را عصبانی می کرد او می گفت که چطور می شود سازمانی ادعای مبارزه با طاغوت را داشته باشد ولی حالا همه افراد مسئله دار طرفدار او باشند.

مطرودین انقلاب در روستا طرفدار آن ها بودند و آنها در انجمن اسلامی همیشه با افراد آنها درگیر بودند. و همیشه مجاهدین را زیر نظر داشتند. قادر می دانست که آنها  به دنبال اختلاف افکنی و مظلوم نمایی هستند و با درگیری سعی دارند که خود را مظلوم جلوه دهند و این سعی و برنامه دقیق آنها بود.

قادر این نکته را به خصوص در حمله آن ها به مسجد روستای ویرمونی و به آتش کشیدن قرآن ها و کتب مقدس دعا و نهج البلاغه دریافته بود. این نفرت آنها از مبانی دینی بیشتر  خشم قادر را بر می انگیخت. جسارت به قرآن برای قادر که قرآن را بیشتر از جانش دوست می داشت قابل تحمل نبود، قادر نوبخت این را به دوستانش هم گفته بود که از منافقین خطرناک تر برای انقلاب چیزی را سراغ ندارد و همیشه به دوستانش توصیه می کرد که مراقب منافقین باشند. مجموعه این وقایع دست به دست هم داد و او که راه صحیح مقابله با منافقین و دیگر گروه های الحادی و کمونیستی را در پیوستن به سپاه یافته بود بالاخره به این نهاد پیوست.

 

شیوه های جدید آموزشی

قبل از اینکه قادر به سپاه بپیوندد جنگ تحمیلی آغاز می شود و بعد در آستانه پیوستن به سپاه، منافقین جنگ مسلحانه با نظام جمهوری اسلامی را آغاز می کنند. منافقین در جنگل های شمال رخنه کرده بودند و این خود راه آینده را در مبارزه با آنها روشن می کرد. بنابراین شیوه هایی که قادر و دوستانش آموزش دیدند یک شیوه تخصصی چریکی بود، هر چند قادر مایل بود که به جبهه های جنوب یا غرب برود ولی اولویت ایجاب می کرد که آنان به شیوه خاصی آموزش ببینند تا بتوانند با منافقین تا نابودی کامل آن ها مبارزه کنند.

بنابراین دوران سخت پاسداری آغاز شد. آموزش جنگ های چریکی با سختی های خاص خودش پشت سر گذرانده می شد و قادر با چابکی خاصی همه آن مراحل را با موفقیت پشت سر گذاشت.

همرزمان او در آن دوره آموزشی خاطرات شیرینی برای ما نقل کردند. سرهنگ پاسدار خلیل توشه در این مورد می گوید: من و قادر با هم دوره آموزشی را آغاز کردیم و در پادگان المهدی با هم بودیم. باید بگویم که ایشان در جمع 15 نفره ما، یکی از معتقدترین نیروها بودند و ما به عدالت ایشان اعتقاد خاصی داشتیم و اگر در جایی بودیم و وقت نماز می شد، به ایشان اقتدا کنیم.

ایشان علاوه بر خصوصیات اعتقادی ناب خود، خصوصیات اخلاقی برجسته ای داشت از جمله اینکه بسیار باوقار بود، وقار و متانت وی شهره بود و واقعا رفتار خوب وی نشان دهنده آن بود. خصوصیات دیگر وی ساده زیستی بود. این خیلی مهم بود که اهل دنیا، رفاه طلبی و راحتی نبود. ماه قبل از آغاز عملیات علیه منافقین در جنگل های آمل، در هتلی در حاشیه شهر مستقر بودیم تا عملیات شروع شود و در طی این مدت قادر برای حفظ آمادگی جسمانی خویش علاوه بر اینکه دائما تمرینات بدنی خود را انجام می‌داد، برای روحیه دادن به بچه ها با هر کدام از آنها که قبول می کرد، کشتی می گرفت تا نشاط را در بچه ها تقویت کند.

البته وی همیشه در این ورزش می توانست حریفان پاسدار خویش را شکست دهد، از آنجایی که ایشان اصرار خاصی بر مقابله قاطع با منافقین داشت با این آمادگی برجسته ای که داشت، در اکثر ماموریت ها فعالانه شرکت می کرد و از آن آدم های شجاع و نترسی بود که کمتر دیده بودم. یادم می آید یک روز به ایشان گفتم شما که متاهل هستید و بچه دارید، بگذارید ما مجردها ماموریت های سخت را انجام دهیم که اگر شهید هم شدیم کمتر کسی نگران ما خواهد بود. قبول نکردند و گفتند  آن هایی که شهید شده اند خونشان از خون ما رنگین تر نبوده، اگر قرار است شهید بشیویم، می شویم تا اسلام زنده بماند. چون از صدر اسلام تاکنون خون پاک شهیدان بوده است که مایه ماندگاری اسلام شده است.

 

توفیق حضور در جبهه ها

بالاخره در سال ۶۴ بعد از مدت مدیدی شرکت در سرکوبی منافقین در جنگل های آمل و چوکا، او به جبهه اعزام می شود و در گردان ادوات مستقر می شود.

او که عاشق شهادت بود این بار نیز بنابر لیاقت و کاردانی شان مسئولیت گردان ادوات را می پذیرد. مسئولیتی که در راه ادای آن جانانه جنگید  ولی هیچکس تا بعد از شهادتش نمی دانست که او این مسئولیت مهم را دارد. می خواست به گردان های دیگری برود که رزمی تر باشد ولی چون مسئولیت لشکر تکلیف کردند، او علی رغم میل خویش قبول کرد و به همرزمانش گفته بود ما باید این سختی ها را تا شهادت در راه اسلام تحمل کنیم.

همسر محترمش می گوید او هیچوقت راجع به مسئولیتی که داشت چیزی نمی گفت و اگر چیزی هم در مورد مسئولیتش می پرسیدیم فقط می گفت باید زودتر بروم، نمی توانم بمانم و ماه هم می دانستیم که نباید بیشتر بپرسیم. هر از چند وقتی که به مرخصی می آمد به حدی سریع مشغول کار می شد و در خانه نمی گذاشت کاری بماند که من انجام دهم که انگار نه انگار مدت هاست در جبهه بوده و از ما دور بوده، سعی می کرد اینگونه رفتار ها را از خود نشان دهد تا ما دل تنگی هایمان را فراموش کنیم و همینگونه هم بود. آن قدر مهربان بود که وقتی برای آخرین بار می خواست به جببه برود وقتی سمیه دختر دختر دو ساله اش به پاهایش می آویزد و بی تابی می کند، او به خاطر دل این بچه می ماند تا که شب او خوابید، بعدا می رود این قدر مهربان و شفیق نسبت به بچه هایش بود و در هنگام رفتن هم خیلی سفارش  بچه ها ها را کرد، وقتی من با تعجب از او علت این کار را پرسیدم خیلی صادقانه گفت که به دلم برات شده که این رفتن دیگر بازگشتی را در پی ندارد. من خیلی ناراحت شدم ولی او دلداریم داد و گفت مگر قرار نیست این دنیا دار قرار نباشد و مرا بدین گونه آرام کرد.

 

تفسیر نابی از شجاعت

آری روزی که به سپاه آمد را هیچوقت از یاد نمی برد، خانواده اش می گویند هیچ روزی برای او بهتر از این روز نبود. او وقتی در سپاه پذیرش شد خیلی احساس غرور می کرد و به همه می گفت که انگار تازه به دنیا آمده است. او بیش از همه چیز احساس می کرد که وقتی پاسدار شد و لباس پاسداری را بر تن کرد. میراث دار پاسدارانی است که مظلومانه در خون خود غلطیده اند. مسلم بود که او بیش از  هر چیز خود را مدیون خون مظلومانه و به ناحق ریخته پاسدارانی بداند که بی ریا و بی تکلف جان بر کف گرفتند و هر جای ایران را که بوی توطئه و نفاق و دورویی و ضدیت با اساس اعتقاد این مردم را می داد، در نوردیدند و چون عقاب بر سر آنان حاضر شدند. او با این هدف به سپاه پیوست که پاسدار قابلی برای دین اسلام باشد، او به راستی ناب ترین تفسیر از شجاعت را عملا پیدا کرده بود، همرزمانش نقل می کنند و می گویند در شب قبل از شهادتش مثل شیر می جنگید ولی خستگی برایش بی معنا بود.وی اطاعت از ولی امرش را در سرلوحه وظایف خود می دانست و با جان و دل در اطاعت ولی امرش می کوشید. قادر نوبخت پس از 5 سال حضور خستگی ناپذیر در مناطق نبرد حق علیه باطل، پس از شرکت در چندین عملیات پیروزمندانه، سرانجام در تاریخ ۲۲ تیر ماه سال ۶۵ در منطقه قصر شیرین بر اثر اصابت ترکش خمپاره از ناحیه دست و پا مجروح و به درجه رفیع شهادت نائل آمد و هنگامی که یک یاز همسنگرانش که به بیمارستان می رود و نحوه شهادت ایشان را از پزشک معالج می پرسد دکتر اینگونه می گوید و قتی که بالای سر شهید رفتم به من گفتند که نخست بروید و دوستم را معالجه نمایید و آنگاه به نزد من بیایید من بالای سر آن رزمنده رفتم و پس از معاینه متوجه شدم که ایشان به درجه رفیع شهادت نائل آمده است و بعد نزد شهید نوبخت رفتم تا ایشان را مداوا کنم که متوجه شدم که روح پاکش به نزد خداوند شتافته است و پیکر مطهرش پس از تشیع باشکوه در گلزار شهدای آستارا به خاک سپرده شد.

 

شهید در کلام مادرش

شهید عاشق قرآن خواندن بود به طوریکه در دوران جوانیش در کلاس های قرآن شرکت می کرد و از شبخ فیاض مربی قرآنش به دلیل خوب قرآن خواندنش از وی تجلیل و به شهید جایزه داد.

به نماز خواندن اهمیت ویژه ای قائل بود در ماه مبارک رمضان اول نماز می خواند و بعد افطار باز می کرد، هنگام افطاری  با نمک افطار باز می کرد و می گفت که پیامبر افطارش را با نمک باز می کرد و خوب است من نیز افطار را با نمک باز کنم. به سلامت و پاکی خود و دیگر بچه ها اهمیت ویژه ای قائل بود و به نظافت آنان نیز رسیدگی می کرد.

خوش اخلاق و شوخ طبع بود و هنگامی که به جبهه که می رفت خندان می رفت و ما را ناراحت نمی کرد.

سه برادر زاده ام که از وضعیت مالی خوبی برخوردار نبودند به آنان کمک می کرد، یادم می آید در عید نوروز و چهارشنبه سوری برای آنان وسایل عید می گرفت و به این کارش نیز افتخار می کرد و یک مرد خدایی بود و به نیازمندان و فقرا کمک می کرد و می گفت تا زمانی که نفس دارم باید به نیازمندان کمک و در خدمت اسلام و انقلاب باشم.

با اندک حقوقی که داشت آن را طوری تقسیم می کرد و همه حقوق اش را به این و اون کمک می کرد و پولش برکت داشت.

در هنگام اعزام به جبهه عکس بچه بزرگش سمیه را به من داد و به من گفت من بار آخرم است که می روم و دیگر بر نمی گردم و عکس را پیش خود نگه دارد تا اگر بنده شهید شدم یا به اسارت گرفتنم این عکس را بعثی ها مشاهده نکنند.

به من می گفت اگر بابام در قید حیات بود او را هم با خودم به جبهه می بردم، وی می گفت دشمن امام حسین(علیه السلام) را باید کشت و چشمشان را در آورد و من باید حتما شهید شوم و من شهید نشوم معلوم نیست چه وضیعتی را شاهد باشید.

شهید به من می گفت داخل خاک عراق و بعثی ها را با دوربین نگاه می کنیم و جلوی چشمان آنان به طرف مواضع شان می رفتم و آنان فکر می کردند من می خواهم کاری را یا عملیاتی را علیه آنان انجام دهم و می گفت عراقی ها بدجوری از ما ترس داشتند و اگر می خواستم دستگاه های عراق را پایین بیاوریم از بالای کوه می توانستم ولی پایین نیاوردیم وی همچنین می گفت دستگاه های بعثی ها خیلی پیشرفته بود ولی  تجهیزات جنگی ما خیلی ضعیف است اما با همین توان آنان را شکست می دهیم.

من می خواهم شهید شوم من می رفتم طرف عراقی ها از ترس من می روند ولی ما را به شهادت نمی رسانند واین خدای توست که مادرم مرا به شهادت نمی رسانند، خداوند وی را برای خود درست کرده بود و برای خود نیز برد.

از همرزمانش شنیده بودم وقتی که در شهر باختران فرمانده بود  زمانی که برایش ناهار می آوردند مثلا جوجه پلو می گفت این غذا را نمی خورم ببرید این غذا را بین رزمندگان تقسیم کنید و برای من نان و پنیر بیاورید و دیگران و سربازان آن چیزی را که می خورند منم از آن صرف می کنم.

مادر شهید می گوید تا آخرین لحضه اش به مردم کمک می کرد و به همه خوبی می کرد و این را تا آخرین لحضاتش در خدمت مردم بود  و تا هنگام شهادتش این امر را ثابت کرد.

 

مادرت را حلال کن

برای زیارت مرقد امام حسین(علیه السلام) و حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) که به کربلا رفته بوم در یکی از روزهایی که در کربلا بودم و حمد و سوره را می خواندم شهید مانند نوری در جلوی چشمانم ظاهر شد و به من گفت مادرت از شما در آن دنیا حلالیت می خواهد و باید حلالش کنی و من به او گفتم مادرم به من چیزی نداده و به بقیه دخترها همه چیز داده  و من حلالش نمی کنم و گریه کرد و رفت فردای آن روز دوباره به خوابم آمد و گفت مادر بزرگم را حلال نکنی دیگر در جلوی چشمانت ظاهر نمی شوم و به این خاطر حلالش کردم.

 

شهید نوبخت از زبان همسرش

همسر شهید نوبخت می گوید که هنوز روح شهید را ناظر بر تمامی امور خویش می بیند. بچه های وی حالا بزرگ شده اند برای خود خانم های محترمی شده اند و به راستی  می توان گفت  که ادامه دهندگان متعهدانه راه پدر هستند.

خانم نوبخت همسر شهید می گوید: با شهید نوبخت در سال ۶۱ ازدواج کردیم و از همان اوایل زندگی دریافتم که وی انسان بسیار متعهد و شریف و در عین حال متخلق به اخلاق حسنه است. اخلاق وی به عنوان یک پاسدار برای من خیلی جذاب بود. تا سال شهادتش می توانم بگویم که کوچکترین بدی از ایشان ندیدم  و در تمامی این سال ها زندگی با وی برایم سراسر درس بود. وی انسانی به واقع دیندار بود، به این صورت که سعی می کرد اعمال مستحبی را هم در کنار اعمال واجب خویش انجام دهد. یادم می آید تقید ایشان به روزه های مستحبی مقداری ایشان را ضعیف کرده بود پیش دکتر که رفتیم دکتر توصیه کرد که ایشان ماه مبارک رمضان نباید روزه بگیرد ولی ایشان قبول نکرد و گفت همچنان روزه خواهد گرفت و به من می گفت لذت روزه را با هیچ چیز عوض نخواهد کرد.

در زمان فصل کشاورزی حتی در ماه مبارک رمضان علی رغم سختی کار و گرمی هوا به کار کشاورزی می پرداختند و در گرمای طاغت فرصا روزه گرفته و در انجام فرایض دینی کوتاهی نمی کردند.

در ماه محرم در مساجد به زنجیر زنی پرداخته و  هیچوقت یادم نمی آید بعد از ازدواج یکبار نماز جمعه را ترک کنند در هنگان رفتن به نماز جمعه ساعت 11 ناهار را صرف کرده و به من می گفت ببخشین باید برای شرکت در نماز جمعه به شهر آستارا بروم و بعد از ظهر در خدمت شما خواهم بود.

خسته و آرام قدم بر می داشت و آرام  سخن می گفت

آری وقتی زندگی ایشان را مرور می کنی آن تاثیرات  توصیه های خودسازی امام خمینی(ره) را جابه جا در زندگی ایشان می بینی، همسرشان نیز این را تایید می کند و می گوید: او علی رغم اینکه شوخ طبع و با روحیه بود ولی انسانی فوق العاده آرام بود. مثل یکی از خاطراتی که از وی همیشه در یادم مانده این است که ایشان آرام قدم می زد و وقتی دلیل این آرام راه رفتن را از ایشان می پرسیدم می گفت تو که نمی خواهی زمین از من رنجیده شود می ترسم قدم های محکم و تند من زمین را از من برنجاند.

حرف اش این بود که من از تو همسرم شرمنده ام و به خاطر اینکه در سپاه بود و می گفت از شما شرمنده ام و در دنیای ابدی از شرمندگی شما در خواهم آمد.

در حال نماز خواندن به ایشان اقتدا می کردم و سر اول وقت نماز می خواند و لحضه ای اجازه نمی داد از وقت نماز اول وقت بگذرد.

در محل کارش در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی میوه هایی مثل انار و سیب را که به ایشان می دادند آن را خانه می آورد و بین ما تقسیم می کرد و دلسوز بود، می گفتم  که چرا میوه را چرا کم خریده ای می گفت دختر دایی سپاه به ما داده اند.

 

بدون خانواده به تفریح نمی رفت و همیشه با خانواده بود

یک شب در سپاه می ماند و یک شب در خانه، زمانی که در خانه بود در روستای پلاسی برق نبود از چاه آب می کشید و سطل ها را پر می کرد شما به خود زحمت ندهید و این وظیفه من است.

درکارهایی خانه مقرراتی بود و حلال و حرام ها رعایت کرده و به کوچکترین مسائل دینی حساس بود و به فرایض دینی اهمیت می داد.

با وجود اینکه بعد از کار خسته بود به همسایگان و کسانی که کار تعمیر خان داشتن کمک می کرد، انسانی مغرور نبود و می گفت باید به کوچک و بزرگ  احترام گذاشت.

در طول مدت زندگی با من حتی یکبار مرا ناراحت نکرد تا من از ایشان دلخور باشم، به معنای واقعی مرد بود ساده زیست بود و از تجملات خوشش نمی آمد.

هر وقت به همراه او و با دو فرزندم بیرون یا منزل پدری مان می رفتیم  ساک را روی دوشش می انداخت و هر دو بچه کوچک مان را بغل می کرد و وقتی با اعتراض من مواجه می شد لبخندی می زد و ابراز می کرد که نگران نباشم این کارها برای ایشان خسته کننده نیست.

شهید نوبخت در زمانی که فرماندهی پایگاه بهارستان را بر عهده داشت اجازه بردن برنج بیشتر را به اردبیل نمی دادند پسر عموی شهید و همسر خواهر شهید دو کیسه برنج 80 کیلویی داشت چقدر خواهرش التماس کرد بگذار این برنج را من ببرم خواهر شهید در اردبیل زندگی می کرد اجازه نداد و برنج در خانه ماند و خراب و پوسیده شد. چون آن زمان اجازه بردن بیشتر برنج به اردبیل را نمی دادند می گفت باید مساوات بین همه برقرار شود.

همسر شهید در ادامه خاطراتی به نقل از شهید می گوید در جنگل های آمل هنگام مبارزه با منافقان آموزش چریکی می دیدند در مسجد آمل نماز می خواند یک ریش سفید به ظاهر مومن در کنارم می نشست و شهید نمی دانست که این چکاره است که شما با من بیایید برویم خانه ام هر روز اصرار می کرد، بالاخره با اصرارا شبه خانه اش می رود و هنگامی که آن ریش سفید به ظاهر وارد خانه می شود به شهید می‌گوید شما در داخل حیاط بمانید من الان بر می گردم در این حین دختر بچه ای که  در حیاط بوده به شهید می گوید شما چرا اینجا آمده اید شما را الان این پیرمرد می کشد می اندازد داخل چاه و شهید فکر می کند که دختر بچه شوخی  می کند بیا پاتو بذار رو شانه ام از دیوار بپر چقدر دختر بچه اصرار و گریه می کند بالاخره شهید به طوری که اذیت زیادی به شانه دختر بچه وارد نشود از دیوار پریده و این ماجرا را به دوستانش تعریف می کند دوستان شهید به وی می گویند شما چرا با آن رفتید آن ها تحت تعقیب ما هستند دوستان شهید که از ماجراهای این پیرمرد به ظاهر مومن خبر داشتند وقتی ماجرا را برای شهید تعریف می کنند وی گریه می کند.

وی می گوید حتی فرماندهی سپاه نیز به وی پیشنهاد داده شده بود اما او قبول نکرده بود و می گفت حضور من در جبهه مهم است و مسئولیت ما این است در میدان نبرد با جبهه باطل باشم.

من نذر کرده بودم تا ایشان اعزام جبهه نشوند. وی می گفت اسم مرا برای جبهه نوشته اند من می دانستم در کارش حقه و کلکی نیست و جلو می رود و خدا خواسته بود که برود و گریه کردم که با چشمانی گریان که جبهه برود چون حضور او در جبهه مهم بود.

همسر شهید می گوید بعد از اعزام شهید به جببه هر دو سه ماه یکبار به مرخصی می آمد ارتباط فقط با نامه بود و من می گفتم  همه می آیند چرا شما نمی آیید و او در جواب می گفت روز آتش بس نیست که من بیایم دختر دایی من نمی توانم دروغ بگویم و وقتی که وضعیت سفید  نشده من نمی توانم سنگ را خالی بگذارم، در طول 7 ماه حضور در جبهه دوبار فقط به مرخصی آمد.

قصر شیرین به شهادت رسید در عملیات بیت المقدس من نامه نوشتم جواب نامه نیامد یک هفته رفته بود شهید شد.

همه فامیل ها و در سپاه می دانستند که وی به شهادت رسیده است ولی به من نمی گفتند،در جبهه با توجه به اینکه فرمانده بود یکبار در متن نامه ها از این عناوین استفاده نیم کرد و می گفت شما اصلا نگران نباشید من در جبهه صحیح و سالم هستم و حتی در یک عملیات نیز شرکت نکرده ام.

در تشیع جنازه اش از قصر شیرین آمده بودند سربازانش آمدند ، وقتی که جنازه شهید را به طرف آستارا با آمبولانس انتقال می دهند به خانواده شهید و به ما اطلاع نداده بودند که وی شهید شده است. در جلوی منزل شهید آمبولانس پنچر می شود و با دست ماشین را تا جلوی مسجد بازار پلاسی  هل می دهند تا ما متوجه نشویم.

من وقتی خبر شهادت همسرم را شنیدم از حال رفتم و برادر و خواهرش به من آرمش می دادند در نماز میت شهید شرکت کردم و شهید را به خاک سپردند. در روز سوم و هفتم شهید در مسجد جامع آستارا و مسجد بازار پلاسی مراسمات با شکوهی برگزارشد.

من می دانم که اینها و اقعا نتیجه خود سازی و اهمیت دادن ایشان به توصیه های حضرت امام بود به طوری که یک شاخصه اصلی ایشان مهم شمردن نماز خصوصا" نماز اول وقت و اولویت دادن به نمازخوان در مسجد و به جماعت بود. در یک کلام باید گفت که قادر نوبخت را با این شخصیت خود ساخته مرد تحمل سختی ها بود وعلی رغم اینکه حتی مسئولیت های مهم چه در دوران مبارزه با منافقین و چه در دوران دفاع مقدس و حضور در جبهه هار را داشت، ولی اصلا راجع به مسئولیت های خویش چیزی نمی گفت.

شهید در کلام برادرش

نادر نوبخت برادر کوچک شهید در توصیفش این چنین می گوید،شهید نوبخت می گفت خدمت کردن در هر جا برای خدا جنگ با دشمن است و جبهه انسان ساز است و انسان را خوب می سازد و دانشگاهی ست برای انسان.

 وی دوستدار قرآن و یکی از اعمال هر روزش قرائت قرآن بود وهر سال در ماه مبارک رمضان باید قرآن را ختم می کرد و پیرو خط امام و عاشق امام خمینی(ره) بود.

علاقه زیادی به ورزش داشت خصوصا ورزش کشتی ، یادم است وقتی که از سپاه پاسداران آستارا به خانه بر می گشت بچه های کوچک را می دید در حاشیه بازار به چشم می خورد بچه ها را جمع می کرد و با یک توپ پلاستیکی در محیط مدرسه ابتدایی فوتبال بازی می کرد.

 حتی یک روز من خود به برادرم گفتم شما هنوز به خانه نرفته اید و با بچه ها بازی می کنید چرا این کار را می کنید در جواب گفت که باید با بچه  های کوچک بازی کرد و آنها را با روحیه خوب و توام با ورزش همراهی کرد تا در آینده  بهتر بتوانند شجاع و ورزیده باشند.

قادر در آن زمان کودکی بود که همراه با دوستانش همه چیز را به دقت گوش می داد نوحه ها و مداحی ها را دست بر سینه گفتن ها و اشک ها را می دید و اشک می ریخت و گوش می داد به سخنان روحانی که در منبر از امام حسین می گفت گوش می داد و به آرامی  می گریست.

از خصوصیات اخلاقی وی بود این بود زمانی که پیراهنی تازه برای خود گرفته بود به من می داد و می گفت چند روزی بپوشید من بعدا" من این پیراهن را می پوشم.

به مادرم خیلی محبت می کرد اکثر موقعه ها سرش را به روی پاهای مادرم می گذاشت  و یکمی نوازش مادری احساس می کرد.

خاطره ای از دختر بزرگ شهید

هنگامی که پدرم می خواست به جبهه برود من در حالی که گریه می کردم با دو دست خود پاهایش را بغل گرفتم و بهش گفتم صدام تو را می کشد که بابایم به من گفت ببین بازی من قوی است و صدام کاری نمی تواند بکند.

بعد از این ماجرا شهید از رفتن به جببه منصرف می شود و دخترش را به کنار دریا برد تا دخترش حال و هوایی عوض کند و همان شب نیز ساعت 9 شب عازم جبهه می شود.

زنی که شهد نوبخت به خوابش آمد

همسر شهید خلیل ساسانیان می گوید یکی از شب هایی که آن زمان مجالس روضه اهل بیت(علیه السلام) در منزل شهید برگزار می شد شب در خواب شخصی را دیدم که بسیار نورانی بود به من گفت از اینکه به بچه های ما سر می زنید ممنونم و به همسر من بگویید درها و پنجره ها را از گرمی هوا هنگام خواب نبندد  و نگهبان خانه هستم.

شهید در بیمارستان به خوابم آمد

فاطمه میرزاپور برادر خانوم شهید می‌گوید: زمانی که  در بیمارستان آستارا بستری بودم برای من ملاقات کننده کمتر از کسانی که در کنارم بستری  بودند می آمدند و کمتر ملاقات کننده داشتم و به این خاطربسیار ناراحت بودم دم غروب احساس غربت می کردم که ناگهان در یکی از روزهایی که در بیمارستان بستری بودم عطر و بوی خوب و نوری در داخل اتاق پیچید و با لحن زیبایی منو صدا کرد و ناگهان بیدار شدم فکر کردم پدرم آمده اما دیدم هیچکسی در اتاق نیست و تا زمانی که در بیمارستان بودم همیشه احساس می کردم نور شهید در اتاق است.

شهید روی شلتوک های برنج نشسته بود

زمان دروی برنج بود و فامیلای آقای نوبخت درو می کردند و شوهر خواهر آقای نوبخت که مسن و پیر بود و ناراحت بود بنده خدا در این گرمای شدید کار می کرد و سختی می کشید در این حال من که در حال تدارک آب و چایی برای آنان بودم یک لحضه دیدم که شهید روی شلتوک های برنج نشسته است، این مسئله را در کنار حود نگه داشتم تا مردم به کسی نگفتم که مردم این مسئله را دروغ بشمارند، آن سال برنج ها برکت داشت و پول آن را صرف هزینه کربلا کردند و من بعدها این مسئله را به آن ها گفتم.

شهید از زبان غلامحسین فهیم زاد دبیر آموزش و پرورش

شهید نوبخت زود به دنیا آمد زود از دنیا رفت و زود شناختنش، ما متاسفانه دیر به جامعه معرفیش می کنیم، در مورد خصوصیاتش صحبت کردن برای من خیلی سخت است برای اینکه من آدمی با این روحیه را ندیده بودم،به من می گفت نامت غلامحسین است ائمه اطهار(علیه السلام) فوق العاده عشق و علاقه داشت به ویژه امام حسین(علیه السلام) همیشه می گفت «هیهات منه الذله»

می گفت امام حسین(ع) هیچ موقعه با ظلم سازش نکرد باطل سازش نکرد از زندگی خود گذشت. در دنیا شخصیتی به بزرگواری امام حسین(علیه السلام) نیامده و نخواهد آمد.

فوق العاده قرآن دوست بود. خیلی تلاش می کرد تا به ریز به آیات قرآن عمل کند،معتقد به قرآن بود و انسانی متواضع بود در لوندویل که فرمانده پایگاه بود مردم ندانستند که این فرمانده پایگاه بود یا خدمه است یا راننده است یا سرباز.

من در یک روز بارانی که در بازار لوندویل مانده بود و باران شدیدی نیز می آمد دیدم که یک راننده تویوتای پایگاه را می راند و دو تا سرباز نیز جلو نشسته و شهید پشت نشسته است مردم تعجب کردند که این فرمانده است و کلاه را سرش گذاشته و با ماشین می رود.

من بعدا" از شهید پرسیدم  فلانی شما عقب نشسته اید سرباز هاجلو، گفت ایناها سرباز هستند من توانم جلو بنشینم در جای گرم و سربازها اذیت بکشند.

سربازانی بود که نامزد یا متاهل بودند آن ها را می فرستاد خانه هایشان و جایشان خود نگهبانی می داد، در پایگاه که خاکریز درست کردند خودش می رفت از ساحل دریا شن می آورد.

شهید با تویوتا می رفت کار می کرد و می توانست به سرباز بگوید آن ها را بفرست بسیجی و خود نظارت کند به کار آنان. خودش پشت تویوتا می ماند می رفت کار می کرد و حتی بیشتر از سرباز ها هم کار می کرد و ماشین را پر می کرد، می گفتن شما دیگه خسته شده اید بسه کار می گفت نه.

 یک شخصی بود  که تواضع در سراسر وجودش بود می توانم بگویم که سیره امیر مومنان در وجودش متجلی بود، مردم داربود انسان های زیادی کمک می کرد و به مادر و خانم و حتی خانواده اش نمی گفت.

سعه صدر والایی داشت نمی خواست کسی را از خود رنجیده کند، تمام تلاشش این بود همه از وی راضی باشند حقیقت را پیاده کند و هیچ موقعه مقام و جایگاه و موقعیت خود را و پایگاه خود به نفع شخص استفاده نکرد در حالی که اگر ذره ای  پایش را کج می گذاشت صاحب همه چیز می شد اما این کار را نکرد تا در زندگی اخروی به سعادت برسد، و از افرادی که از جایگاه و مقام شان به طرف منافع شخصی استفاده می کردند گله مند بود و خوشش از این افراد نمی آمد.

این آدم نمومنه بارز یک مرد مردم دار بود یعنی وجود را وقف مردم کرده بود و عبادت را در خدمت به مردم می دانست.

عبادت در خدمت به خلق الله را در معنای واقعی می دانست. به قدری خود را وقف انقلاب و مردم کرده بود که خود را فراموش کرده بود و که من هستم و این واقعیت است.

آنگونه که به دیگران محبت می کرد شاید بیشتر از محبت به خانواده خود بود.

پاک دستی، پاک قلبی و حفظ بیت المال فوق العاده حساس بود. شاید به خانواده خود محبت می کرد می گفت به نیازمندان و مستضعفان و دیگران محبت نکرده ام.

در پایگاه هنگام صرف چای از یک قند استفاده می کرد و اگر چای اش نصفه می ماند از قند دوم استفاده نمی کرد.

تا این حد پاک دست بود. با گذشت بود و در یک کلام می توان گفت برخی از خصوصیات خداوندی در وجودش متجلی بود، مرد خدا بود و با مردم مدارا می کرد.

 در منطقه ندیدیم یک نفر از ایشان ناراحت شود. زمانی که در لوندویل فرمانده پایگاه بود پایگاه نمونه بود زمانی که می خواست جبهه برود بسیاری از لوندویل در پشت سرش می ماندند.

زمان جنگ یک نفر عروسی می کرد افرادی بودند که مانع از عروسی می شد چون شهید می آوردند، اما این اذیت نمی کرد شرایطی ایجاد می کرد تا عروسی های مردم دچار مشکلی نشود.

کاری می کرد تا خانواده شهید راضی شوند و خانواده عروس و داماد، هر دو کفه را نگه می داشت انسانی مدبر بود. تدبیر بود و رئوف و مهربان بود.

شنیدن عقیده مخالف را داشت و شعور سیاسی اجتماعی بسیار والایی داشت، شاید آن دوران که من محصل بودم و شرایط را درک نمی کردم و گفته های او را اما الان درک می کنم و می فهمم که او چه چیزها و حرف های ارزشمندی می گفت.

شرایط زمان را درک می کرد. فوق العاده بالا فکر می کرد نگران بود از برخی مسائل را می دید و کم کاری ها و روحیه هایی را که در برخی افراد می دید نگران آینده بود برای اینکه معتقد بود که انقلابی که به پیروزی رسیده بر مبنای دین بوده انقلاب اسلامی به نام قرآن پیامبر و حضرت علی(علیه السلام) می خواست که این سیره در روحیه همه افراد متجلی شود.

زمانی که در یک کسی کوتاهی می دید ناراحت می شد برای اینکه خود اینجور آدم بود و در زیر تربیت پرچم اسلام پرورش یافته بود.

دوست و دشمن از او راضی بود و انسان ها را درک می کرد و روحیه خشن متعاصم و متهاجم و عصبانی در او نبود. منطقی بود و درک می کرد.

شرایط ایجاد می شد در برخی جاها صحبت ها را نمی کرد و فقط به اشارات بسنده می کرد و بنا بر موقعیت زمان صحبت می کرد.

شهید از زبان همرزم شهید

سرهنگ جلیل محمد پور بازنشسته سپاه در مورد شهید می‌گوید: همرزم شهید ما، انسانی با اخلاق پسندیده و فوق العاده شوخ طبع و دارای روحیه بود و در عین حال نظم و سخت کوشی ستودنی داشت. خیلی خوب می توانست به بچه ها و همرزمانش روحیه بدهد و در عین حال از لحاظ عملی یک الگوی به تمام معنا بود این را وقتی در طی دوران سختی آموزش قرار گرفتیم فهمیدیم چون آموزش چریکی خیلی سخت و طاغت فرسا بود به طوری که چند تن از بچه ها مریض شدند و نتوانستند آموزش را به انتها برسانند. ولی مجموعه این آموزش ها برای قادر چیزی نبود که بقول معروف بتواند او را بشکند. پرش و عبور از موانع مختلف، با سرعت دویدن، کوهپیمایی ، کیلومتر ها دویدن از طناب بر ارتفاع و به حالت سینه خیز از زیر سیم خاردارها عبور کردن، اینها واقعا وی را نمی توانست خسته کند. از نظم قابل توجه وی هم شنیدنی ها وخاطرات خیلی زیاد است. اولا وی همیشه جلوتر از همه در سر کلاس ها حاضر بود، کلاس های عقیدتی را به دقت دنبال کرده و یادداشت برداری می کرد و ویژگی های خاص او هم نماز اول وقت  حضور دائمی در نماز جماعت بود. آموزش هر چه سخت تر می شد قادر از خود استقامت بیشتری نشان می داد و من که در این دوره در میان برف و سرمای مرزن آباد و در سختی های بی شمار در عملیات های مختلف و در میان جنگل های آمل و یا در جبهه غرب با وی همراه بودم، بیشتر پی به ارزش دوستی با وی می بردم چرا که او انسانی بود که به راحتی با هرکس می توانست صمیمی شده و او را جذب خود نماید خنده از لبان وی جداد نمی شد و در عین حال انسانی واقعا مقید به حفظ بیت االمال و از آن دسته از آمران به معروف و ناهیان از منکر بود که خود عملا در این عرصه خیلی از چیزها را رعایت می کرد.

سرهنگ جلیل محمد پور که مهم در جنوب و هم در قصر شیرین با وی بوده در ادامه می گوید که  دوستی با وی به منزله یک کلاس درس برای همه همرزمانش بود. وی با روی خوش به تک تک رزمندگان سر می زد و آنها را توصیه به عدم اسراف در مصرف غذا می کرد، حتی غذاهای اضافی را جمع می کرد و نگهداری می نمود تا اگر احتمالا رزمنده ها احتیاج به غذا پیدا کردند به آنها بدهد.

عکس یادگاری

جلیل محمد پور اذعان می‌دارد که هیچوقت یادم نمی رود در همان جنگل های آمل یک روز با اصرار به من گفت بیا از من یک عکس یادگاری بگیرو وقتی می خواستم عکس بگیرم دیدم  در یک دستش قرآن کریم را بالا برده و در دست دیگرش اسلحه را، عکس را گرفتم گفتم معنای این کار شما چه بود، گفت می خواستم نشان دهم که اول ما با منطق قرآن جلو می رویم و با مهر و محبت با  دشمنان صحبت می کنیم ولی اگر دشمن قبول نکرد با این اسلحه او را به سر جای خود می نشانیم.

 شهید در کلام دوست و همرزمش

عمران رضایی نیا نیز از همرزمان دوران دفاع مقدس و نیز مبارزه با منافقین است که معتقد است پاسداری نمونه تر از  نوبخت را ندیده، چرا که دوران سخت آموزشی را زیر نظر فرماندهان ارشدی مانند شهیدان ابوعمار، بیگلو و محمد زاده و دیگر سرداران و جمعی از فرماندهان  کلاه سبزها و تکاوران ارتش بوده با موفقیت زیاد پشت سرگذراند و نمونه گردان بود. این موضوع سبب شده بود که وی در درگیری با منافقین در جنگل های چوکا و آمل حضوری فعال و موثر داشته باشد که خاطراتش را فراموش ناشدنی تر کرده است.

شهید از زبان یکی دیگر از همرزمانش

اینجانب میکائیل زمردی جانباز شیمیایی و عضو رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهرستان مرزی بندر آستارا که در ستاد ناحیه شهری مسجد جامع شهر آستارا فعالیت می کردم، یک روزی در زمان دوران جنگ تحمیلی با هم در یک وسیله نقلیه و کنارهم همسفر مناطق عملیاتی شدیم.

آن شهید بزرگوار بسیار خونسرد، مودب و خوش اخلاق بود. در طول سفر می گفت من ارادت خاصی نسبت به خاندان عصمت و طهارت(علیه السلام) و خصوصا" وجود نازنین حضرت سید الشهدا(علیه السلام) دارم و عاشقانه نسبت به حضرت امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی عشق می ورزم. می گفت: تمام فکر و ذکرم انقلاب و خدمت به اهداف نورانی آن است و غیر از آن هیچ هدف بخصوصی نداشتم و همچنین می گفت: اوایل انقلاب هیچ فکری در رابطه با کار به ذهنم نمی رسید غیر از عضویت در سپاه پاسداران که سریعا" مراجعه و ثبت نام و جذب آن نهاد مقدس در شهرستان مرزی بندر آستارا شدم و هم اکنون با جنابعالی و در کنار شما و در یک وسیله نقلیه عازم مناطق جنگی هستیم و غیر از این هم هیچگونه آرزوی دیگری نداشتم و نخواهم داشت، که امیدوارم خداوند تبارک و تعالی این حرکت خداپسندانه را مورد قبول و از گناهان دنیوی و اخروی بکاهد.

در طول سفرمان شهید بزرگوار می گفت: آقای زمردی من تاکنون هیچگونه وصیت نمامه کتبی نداشتم ولی چیزی که مد نظرم و وصیت شفایی من هست گفت: فکر نمی کنم از این سفر سالم برگردم به هیچ وجه امکان نداره، انگار به خودش الهام شده بود، من سفارش می کنم که کلام و رهنمودهای حضرت امام را فراموش نکرده و به آن عمل کنید تا خداوند و شهدا و رزمندگان و مردم راضی باشند و این رفتن ها زمینه ای است، برای آزاد کردن راه کربلا که مردم به راحتی راه کربلا را آزاد کنند و زیارت کربلا نصیب همگی شود. تا بی نصیب و بودن زیارت امام حسین(علیه السلام) از دنیا نروند و با زیارت کردن چشم منافقان کور، و از طرفی دل مستضعفان را خوشحال کنیم، شهید بزرگوار همیشه از خود گذشتگی و ایثار و مقاومت و پیروزی را توصیه می کرد و می گفت ان شاء الله برگشتیم همیشه یادی از خانواده های رزمندگان، شهدا و اسرا را داشته باشیم و به خانواده های آنان سرکشی  و در حد امکان تا آنجایی که دستمان هست به مشکلات آنان رسیدگی کنیم و آنان را هرگز فراموش و از یاد نبریم چونکه همانا بودند که از خاک کشور دفاع کردند و به خاطر حفظ ناموس کشورمان دفاع و مقاومت از خود نشان دادند.

من از شهید بزرگوار پرسیدم، که تاکنون خانواده ات چه کار مثبتی انجام داده اند، ایشان رو به من کرد و گفت: مادرم مرا از همان ابتدا با اسلام و انقلاب آشنا کردند. و پدرم هم زمانی که من بچه بودم مرا با خودش همیشه به مسجد می برد و در تمامی مجالس مذهبی شرکت می داد یک روزی پدرم به من گفت: پسرم روزی ثمره همین ها به درد خواهد آمد و آن موقع خواهید فهیمد که پدرت شما را به راه راست هدایت نموده و وقتی بزرگ شدید و همین راه را ادامه خواهید داد. پدرم همیشه از حسن برخورد فوق العاده من سخن به میان می آورد و با هر قشری به زبان همان قشر صحبت می کرد و می گفت با رزمنده رزمنده، با بازاری بازاری با راننده راننده و با تعمیرکار تعمیرکار و با .... بسیار پر محبت و صمیمی هستید. امیدوارم که خداوند متعال تو را از اخلاق ممتازی در معاشرت با دیگران بهره مند کرده باشد. بنده از ایشان سوال کردم که برخورد شما با خانواده ات چطور است، فرمودند تاکنون سعی کرده ام برخورد با خانواده ام بسیار خوب باشد تا هیچگونه آذار و اذیتی به آنان نکرده باشم و می گفت اگر همسرم نبود من هرگز به مناطق جنگی اعزام نمی شدم چون همیشه مرا تشویق و ترغیب می کرد که اعزام شوم و در آینده هر چه پیشرفتی در این امر داشته باشم بدانید که کمک همسرم بود که مرا به درجه رسانید. امیدوارم که خداوند تبارک و تعالی به خانواده بزرگورام اجر جمیل و جذیل عنایت فرماید.

شهید در کلام دوستش صدر الدین عرفانی پاسدار بازنشسته

از همان دوران کودکی با ایشان به یک مدرسه در روستای خودمان و در روستای همجوار در دوران راهنمایی و دبیرستان می رفتیم، در آن زمان رژیم طاغوت برنامه های داشت که تلاش می کرد، تا دانش آموزان را بیشتر با مبتذلات و فرهنگ بی بند و باری غربی آشنا کند و لذا آن را گسترش و ترویج می کردند و از این طریق می خواستند مردم به ویژه نسل جوان را از اعتقادات اسلامی به دور کنند. رژیم انسان های بی دین واراذل و اوباش و لات را به عنوان انسان های با ارزش و قهرمان معرفی می کرد اما در مقابل انسان های مومن و علمای اسلام را عقب مانده و به خصوص جوانان مومن و پاکدامن را بی تمدن به جامعی معرفی می کرد و سایر جوانان را از اینها بر حذر می داشت، لذا همکلاسی من شهید نوبخت یکی از آن جوانان مومن و پاکدامن بود که هرگز دل خوشی از طاغوت و طاغوتیان نداشت و حتی مرا نیز از آن برحذر می کرد و می‌گفت که اینها بیگانه اند و راه اینها کفر است و ما نباید دستورات اینها را بپذیرم. چونکه در مدارس برنامه های مبتذل به اجرا می گذاشتند، از کارهای خلاف شرع آنان یکی مختلط کردن دختر و پسر در مدارس بود، حضور بازرسان زنان بی حجاب، بی بند و باری، اجرای اردوهای دانش آموزی که همانند یک کاباره بود، شهید نوبخت در مدارس هیچ میانه خوبی با اینها نداشت و از اینها پرهیز می کرد و همواره مرا نیز تذکر می داد که ما نبایبد خلاف های اینها را بپذیریم. بنابرایت انگار که ایشان منتظر رهایی از این منجلاب ها بود و مثل اینکه در یک زندان مخوف و تاریک محبوس باشد خود را چنین می پنداشت و قطعا هم همینطور بود در دوران طاغوت یک دوران مخوف، تاریک و دوران جاهلیت بود، ایمان به دینی به حاشیه رانده شده بود، انسان های کثیف بارازش ترین انسان ها بود و برترین انسان و زنان بد کاره تاج سر جامعه بودند، یک افسر آمریکایی بر کشور مالکیت داشت و هر جا که روی می آوردی جوانانی را می دیدی که به دنبال عیاشی و خوش گذرانی و نوازندگی بودند، از انسانیت، رحم و مروت خبری نبود از نام بردن نام اهل بیت(علیه اسلام) انسان شرم می کرد و اگر کسی نام ائمه اطهار(علیه السلام) را می برد او را عقب مانده تلقی می کردند، من احساسات او را درک می کردم، بعدا فهمیدم که چرا ایشان ناراحتند  و دائما تاسف می خورند که آیا کسی هست مرا نجات دهد، از این وضعیت ناهنجاری ها ما را رهایی دهد و دائم در انتظار بود، اما طولی نکشید که این انتظار به سر آمد، قیام حضرت امام راحل به ثمر نشست و انقلاب شکوهمند اسلامی پیروز شد، بعد از اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی رسید ما بعد از چند سالی دبیرستان را تمام کردیم،  ایشان دست مرا گرفت و به سپاه آورد و گفت ما که برای پیروزی انقلاب اسلامی دست و پا هدیه نکرده ایم از این به بعد برای حفظ و نگه داری آن باید با تمام وجود در این راه مجاهدت کنیم، بعد از عضویت در در سپاه بلافاصله به همراه تعدادی از دوستان دیگر برای گذراندن آموزش های نظامی به چالوس اعزام شدیم و بعد از اتمام دوره در آن زمان ما که یک گردان رزمی بودیم از اعزام به جبهه منصرف کرده و برای پاکسازی منافقین جنگلی به سمت جنگل ها آمل و قائمشهر اعزام شدیم، اوج مبارزات و درگیری ها با منافقین و اتحادیه آنان در شهر آمل اتفاق افتاد، منافقین و تمامی گروهک های محله با هم اتحادیه تشکیل داده بودند و به زعم خودشان که آمل را به عنوان دروازه شمال کشور قلمداد کرده و ورود به آنجا و تصرف آنجا را تصرف کل شمال و نهایتا به دنبال آن تصرف پایتخت و سراسر کشور طراحی کرده بودند خیلی راحت ساده و احمقانه تصوراتی داشتند که فکر می کردند همینکه شهر را تصرف کنند مردمان آنجا زیر پای آنان قربانی ها سر می برند و زیر پایشان فرش قرمز می گستردانند اما همه اینها خیالات واهیانه و باطل بود، اینجناب که با ایشان در آنجا همرزم بودم با چشم خود دیدم که مردم آمل چطور از شهر بدون سلاح دفاع می کنند، ما یک گردان بودیم و به گروه های کوچک تقسیم می شدیم و سراسر جنگل های آن مناطق را به خصوص شبانه زیر پای گذاشتیم و به تعقیب منافقین جنگلی و اتحادیه کمونیست ها و کومله ها می پرداختیم و بالاخره پاکسازی آن مناطق از شر منافقین به اتمام رسید. برای پاکسازی مناطق استان گیلان منطقه تالش ما را اعزام کردند در آنجا نیز به همراه شهید نوبخت بطور شبانه روز در مناطق جنگلی تالش ورضوانشهر منافقین جنگلی را تعقیب می کردیم، در چند نوبت به درگیری و کمین منجر می شد و عده ای از همرزمان توسط آن منافقین ترور و شهید شدند، از خصلت های بارز ایشان نهراسیدن از مرگ بود، ایشان مرگ را به عنوان بازی می پنداشتند و اصلا هیچ واهمه ای از اینکه به سختترین ماموریت ها وبدون پشتیبانی اعزام می شدند نگرانی نداشتند اگر به ایشان می گفتیم ممکن است برای شما اتفاقی رخ دهد با خنده جواب می دادند آن مرگی من از آن فرار کنم بالاخره آن مرا می یابد بلکه آن بدترین مرگ ها خواهد بود، بهترین مرگ ها همانا شهادت در راه مجاهدت به اسلام است و من آن را انتخاب کرده ام و هرگزم از آن فرار نمی کنم، مگر اینکه تقدیربه غیر از این باشد. ایشان در زندگی خصوصی شان به دنبال مال دنیا نبودند و به غیر از چند هزار تومان که به عنوان حقوق و به صورت دستی می پرداختند چیز دیگری را به خانه نمی آوردند. اما در جبهه های جنگ آن بزرگوار در یک یگان بودند که من هم در یگان دیگری بودم و از همدیگر خیلی فاصله داشتیم. جدایی ما در جبهه های جنگ بود از همان موقع جدا شدیم که البته بعد از شهادت ایشان من خبر دار شدم که ایشان در ادوات تحت آتشبار خمپاره انداز کار می کردند و من هم آتشبار خمپاره انداز بودم، تنها آرزو داشتم که در یک یگان بوده و به کمک هم بتوانیم یک آتشبار قوی ایجاد کنیم. اما خبر شهادت ایشان را شنیدم.

شهید در کلام نصرت فکریان مسئول سابق تبلیغات گردان عاشورا

در تابستان ۱۳۶۳ از آنجاییکه ۶ نفر از برادران به عنوان رزمنده در میدان های جنگ به سر می بردند، به عنوان پاداش به تعدادی از اعضای خانواده ها سفرزیارتی به مشهد مقدس داده می شد که در آن سال توفیق پیدا کردیم به محضر آقا غریب الغربا تشرف بیابیم که در آن اردوی زیارتی یک توفیق دیگر نصیب بنده حقیر شده بود که با شهید نوبخت  همسفر شدیم و در طول این سفر یک هفته ای که با ایشان همسفر بودیم، از اخلاق و خصوصیات این بزرگوار جز بی ریایی، اخلاص، روحیه شهادت طلبی، پرنشاط، با عقاید مستحکم و در کل یک فرد مومن به معنای واقعی کلمه، چیزی از ایشان ندیدیم و می توانم بگویم که همچین آدم های با ایمانی لیاقت شهادت در راه خدا را دارند، ایشان در طی این سفر، وقتی در هتل دور هم نشسته بودیم، یک خاطره سال ۱۳۶۲ را تعریف کردند که مضمون خاطره ایشان به شرح زیر است: ایشان فرمودند وقتی ما در خط مقدم بودیم، توسط نیروهای دشمن به طور کامل محاصره شده بودیم که یکی از همرزم های ما با حرفه خاصی که به شلیک آرپیچی داشتند، تانک دشمن را مورد هدف قرار دادند و آن را منهدم کردند که این یک نقش اساسی در عقب نشینی دشمن داشت و ما این حرکت بسیجی دریادل، جان سالم به در بردیم، ایشان می گفتند که هنوز هم هنوز است صدای مهیب منهدم شدن تانک در گوشم سوت می کشد.

ما در طی این سفر، یک ویژگی خاصی از این شهید بزرگوار دیدم که تاثیر بسزایی در بنده حقیرگذاشت و آن هم این بود که ایشان به خواندن نماز شب مداوات می کردند.

سید عظیم سید تقوی،  همرزم شهید

زمانی که شهید می خواست به جبهه اعزام شود بار آخر به من گفت که انگار به من گفته شده که شهید خواهی شد این بار که من می روم دیگر بر نمی گردم اینطوری که به من الهام شده است که دیگر برای آخرین بار است که به جبهه می روم و بر نمی گردم. در اثر عملیات ها نقش موثر داشت ودر ماموریت ها روحیه ایثارگری و شهادت طلبی داشت، بسیار خوش اخلاق و خوش برخورد بود و با مردم، همکاران و همرزمان به خوش رویی برخورد می کرد.

در کل یک مرد الهی و انقلابی بود، چهره اش نورانی شده بود و هنگام خداحافظی آدم احساس می کرد که از این دنیا عروج می کند، و انسان هایی که به این مقام می رسند وقتشان را نیز می دانند که از این دنیا خواهند رفت




درباره : ستاره های خاکی , عکس خبری , شهدای استان گیلان , شهدای شهرستان آستارا ,
برچسب ها : شهید قادر نوبخت , شهید نوبخت تفسیر نابی از شجاعت , شهدای شهرستان آستارا , شهدای استان گیلان , ستاره های خاکی ,
بازدید : 77
[ پنجشنبه 25 آذر 1395 ] [ 21:3 ] [ نویسنده : شــهـید گــمنـام ســلام ] | نظرات ()
نظر بدهید
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی



.: Weblog Themes By SlideTheme :.